เรื่องดิคชันนารี เรื่องนี้สำคัญมากๆ เลย ควรเป็นเรื่องแรกที่คนริแต่งกลอนต้องรู้ เพราะเกือบ 100% ของเพื่อนๆ ข้าพเจ้ายังใช้ดิคฯ อังกฤษ-ไทย กันอยู่เลย สำหรับคนเรียนภาษาอังกฤษ เรื่องนี้เป็นเรื่องแย่มากๆ แต่สำหรับกวีแล้ว เรื่องนี้ถือเป็นบาปร้ายแรง เพราะอะไรรู้มั้ย ก็เพราะคำแต่ละคำมันให้ความรู้สึกต่างๆ กันน่ะสิ ถึงความหมายจะเหมือนกัน แต่ภาพที่ให้ต่างกัน ดูตัวอย่างง่ายๆ

กิน ความหมายคล้ายๆ กับ ยัด และ ละเลียด แต่ภาพที่ได้ต่างกันโดยสิ้นเชิง ภาษาอังกฤษก็เหมือนกัน มีคำพวกนี้อยู่เยอะ แล้วส่วนใหญ่จะเป็นคำที่เป็นนามธรรมเสียด้วย

แล้วพจนานุกรมอังกฤษ - ไทย จะไปครอบคลุมภาพเหล่านี้หมดได้ยังไงคะคุณขา

เอาล่ะ เรามาดูกันดีกว่าว่าควรมีพจนานุกรมอะไรบ้าง

พจนานุกรม อังกฤษ-อังกฤษ จะใช้เป็นเล่ม เป็นtalking dictionary เป็นซีดีรอม(เถื่อนหรือไม่เถื่อนก็ตามแต่จะหามาได้) หรือเปิดในเน็ตก็แล้วแต่ เราแนะนำของเคมบริดจ์กับของออกฟอร์ด แต่ของเคมบริดจ์จะใช้ศัพท์ง่ายกว่า

Thesaurus อันนี้เป็นพจนานุกรมคำที่มีความหมายเหมือนหรือคล้ายกัน มีประโยชน์มากเวลาแต่งนิยาย ส่วนเวลาแต่งกลอนถ้ามีอยู่ก็อุ่นใจ แต่จะไม่มีก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย เปิดเน็ตเอาก็ได้

พจนานุกรมคำคล้องจอง ไม่ต้องไปหาซื้อ ไม่เจอง่ายๆ หรอก (ถ้าเจอแปลว่าชาติก่อนทำบุญมาดี) ใช้ในเน็ตดีกว่า เช่น http://rhyme.poetry.com ช่วยชีวิตโคลเวอร์ไว้หลายครั้ง แต่อย่าเปิดความหมายจากเว็บนี้เพราะมันออกจะประหลาดๆ

เท่านี้ก่อนละกัน ไปหาดิคฯ อังกฤษ-อังกฤษ ใช้ซะ แล้วเจอกันคราวหน้า ตอนนี้ชิ่งไปอ่านกลอนก่อนล่ะ