ต่อจากentry ที่แล้ว เราพูดถึงภาพพจน์กันไว้ อย่าเสียเวลาเลย ต่อดีกว่า

อันต่อไปคือ "Paradox" แปลไทยรอบที่หนึ่งคือ "ปฏิภาค" แปลไทยอีกรอบคือ "ความขัดแย้ง ความตรงข้าม" เช่นประโยคนึงจากเรื่องสั้นของ Edgar Allan Poe ที่ว่า "I led him, with a gentle violence, from the window to a seat." ดูตรง gentle violence คำว่า gentle แปลว่าอ่อนโยน ส่วน violence แปลว่าความรุนแรง ดูยังไงก็ขัดแย้งกัน แต่อ่านแล้วก็เห็นภาพ (ประโยคนี้มาจากเรื่อง The Fall of the House of Usher โคลเวอร์ชอบอ่านมากเพราะมันแอบ y สนใจไปเสิร์ชหาได้ตามเสิร์ชเอ็นจิ้นทั่วไป)

ต่อไปก็เป็น "Symbolism" หรือ "สัญลักษณ์" ตัวอย่างง่ายๆ คือหงส์แทนผู้สูงส่ง สุนัขจิ้งจอกแทนคนเจ้าเล่ห์ ส่วนใหญ่จะใช้ที่เข้าใจง่ายๆ แต่ด้วยความจิตไม่ว่างของโคลเวอร์ ก็เลยชอบใช้สัญลักษณ์แปลกๆ เช่น ดอกกุหลาบแทนความซาดิสต์ (ก็มันมีหนามอ่ะ แถมสีแดงของกลีบกุหลาบก็ดูหื่นกระหายเลือดดี) ทำเอาคนอ่านงงได้หลายรอบ เวลาใช้ก็ระวังเอาเองละกัน (เพิ่มเติม - ตามหลักวิชาการของวิชาภาษาไทย ไอ้สัญลักษณ์ที่ชวนงงจริงๆ แล้วมันคืออุปลักษณ์ (metaphor) อีกรูปแบบนึง แต่ในภาษาอังกฤษนี่ค้นไม่เจอจริงๆ)

ต่อไปก็ "Metonymy" หรือ "นามนัย" เป็นการเอาส่วนหนึ่งส่วนใดมาแทนทั้งหมดของสิ่งหนึ่งๆ ฟังแล้วงงใช่มั้ย ดูตัวอย่างดีกว่า เช่น "นักการเมืองคนนี้หวงเก้าอี้" จริงๆ แล้วนักการเมืองไม่น่าหวงแค่เก้าอี้เพราะซื้อมานั่งกี่ตัวก็ได้ แต่คำว่าเก้าอี้มันหมายถึงตำแหน่งไง หรือไม่ก็ "ปากกาคืออาวุธ" ไม่ได้หมายความว่าเอาปากกาจิ้มคอคนตาย แต่ปากกาคือส่วนหนึ่งของการเขียน นามนัยต่างกับสัญลักษณ์ตรงที่สัญลักษณ์จะใช้สิ่งที่ไม่เกี่ยวมาเปรียบเทียบ แต่นามนัยใช้ส่วนหนึ่งส่วนใดของสิ่งที่พูดถึง

อันสุดท้ายที่จะบอกวันนี้ก็คือ "Onematoboeia" หรือ "สัตพจน์" อันนี้ก็ง่ายๆ คือการเลียนเสียงจริงๆ พูดง่ายๆ ก็คือซาวน์เอฟเฟคนั่นแหละ เช่น ถ้าแต่งกลอนเกี่ยวกับสงครามแล้วมีเสียงปืนเปรี้ยงๆ ปร้างๆ ในกลอนมันก็แรงดี หรือถ้าโรแมนติคแล้วมีเสียงจิ้งหรีดหริ่งๆ มันก็ยิ่งชวนเคลิ้มนะ

เวลาเอามาใช้จริงๆ ไม่ต้องมานั่งกังวลหรอกว่าที่เราใช้ไปคือโวหารอะไร แต่ถ้าเกิดไอเดียตันขึ้นมา ลองนึกถึงภาพพจน์แบบนี้ดูก็เข้าท่านะ

มาลองดูซักหน่อยดีกว่า สมมติว่าเช้าวันนี้โคลเดินเล่นแล้วเจอคนสวยสุดๆ ที่ชาตินี้คงไม่ได้เจออีกแล้ว เราจะบรรยายเค้ายังไงดี เอาแบบง่ายสุดๆ ก็ต้องใช้อุปมาหรืออุปลักษณ์สินะ ลองนึกดูว่าเราเห็นเค้าแล้วนึกถึงอะไร สมมติว่านึกถึงปักษาสวรรค์ละกัน ได้แล้วประโยคแรก "เมื่อยามอรุณแต้มสีลงบนท้องฟ้า มนุษย์ที่เป็นดั่งปักษาสวรรค์ก็ร่อนลงมาบนดิน" แค่นี้โคลว่ายังไม่พอแฮะ เพิ่มดีกว่า มาดูทีละส่วน ดวงตาเด่นสุด ใช้ดวงตาเป็นตัวแทนของคนคนนี้ละกัน (นามนัยไง) "ดวงตาแสนงามคู่นั้นประทับรอยลึกแก่ทุกคนที่ได้เห็น"

เห็นมั้ย ง่ายชะมัด ลองทำแบบฝึกหัดดีกว่า เปลี่ยนประโยคธรรมดาแบบนี้ให้เป็นบทกวีนะ (ยังไม่ต้องคล้องจองก็ได้)
- เธอทำชั้นอกหัก
- กลางคืนมีดาวมากมาย
- ตึกระฟ้าล้อมรอบตัวฉันเต็มไปหมด
- ฆาตกรโหดฆ่าคน
- ฯลฯ

ลองฝึกไปเรื่อยๆ นะ โคลเวอร์เอาใจช่วยจ้า